Who Kills Who : Tale Of Indian News Stories

I write this post in the context of an event that happened less than 72 hours ago. A 23 year old man was murdered by group of criminals which include the brother of the victim’s wife. The reason was his sister went onto defy her family and married the victim who was unfortunately a lower caste man. The victim was found lying dead in a canal miles away from his home after being abducted from his home a day before by the gang says his father, who the very day lodged a complaint at police station. The police on the hand failed to take an decisive action on time stating silly reason as chief minister was visiting the district.

Now as the media converge over the story it is sure that people will soon reach out for more similar incidents and politicians will pay a visit to the victim’s house. While on the public front the online mourners will foul cry over the incidents, investigation and hastag their posts as likes, comments as shares pour in. There will also be people out there who may or may not have any idea about the incident but will try to politicalise the situation. This is not any form of my personal agenda to insult anyone but because of reason that of being a citizen I am also sick and tired of these dramas. The drama as I have mentioned occurs round the clock as something news worthy take place and gets enough interest. Now it is bound to occupy the front page of newspaper or through a break-in in a news channel. The following days will eventually be filled with follow up stories and sub stories. Eventually one day it will all disappear all of a sudden when the story loses its signifanace and may luckily for the sake occupies a corner in the local newspapers and channels. I can’t call it an intentional act or personal decision but more of a act of how system runs these days.

In a decade of page 3 syndrome and tablodisation it is quite common for someone to be famous for couple of minutes but it is also a truth that often for such silly stories some valuable stories are destined to be sacrificed. When TRP rating says more masala more time for entertainment and gossips is given the priority.

The priority here is born out of a system that demands sensationalized news for a large target audience who occups a converged media platform with a demand for more and more. When you ask for more and others starts to feed on your demands it is hard to turn your face against it.


Writing Off The Grid : Changing Scenario

It is substantially enough for a writer to sustain his livelihood in India, home to more than 130 crore people thereby allowing a writer enough target audience. But due to the unique demography of linguistic and cultural diversity the readership differ considerably in proportion with offline and online audiences. While even in today’s context where people are addicted to social media culture a large proportion of readership still have the urge for printed materials like newspapers to get hold of news. Today it is more of a daily routine as teens are compelled to read newspaper daily as it is as important as breakfast.

The newspaper is more than a century old in its performance but is comparatively way better than that of its successor television which is finding it hard to attract the attention of its viewers who had lost themselves in social media. While it looks a lot complicated for a writer especially for a newbie to find a platform to start it is even hard for a established writer to sustain in his/her role due to changes in the system. Back in the day when blogging went crazy worldwide it was considered the best platform for people who love to share ideas,articles,stories,poetry and so on and was the best possible job one could do sitting back home. Even my old lady back home used to check for cooking remedies all over the internet as it was less complicated to handle. But after a decade we all saw the boom in the culture which lead to what that is called information overload as you get too much of information in social media that you ain’t bother about scavenging books to do your assignments. But at this point it all look pretty much of a good news for a freelance writer in India as more people fled more viewers and more traffic. But what happened in this evolution was that in next couple of years audience with the public forums in hands were given golden opportunity which allowed them to write and publish whatever they want. This lead to rise in false information’s without any sensible background. This lead to the losing of credibility of many established writers. The widespread plagiarism all over internet created a large vacuum of pure lies and truths . This lead to significant lose in traffics and thereby income for many bloggers and freelancers. Today it is thereby hard to distinguish between what is a true and what is false.


ആകാശത്താകെ നീലനിറമാണ്.. സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ നാം വരക്കുന്ന നീലിമയാർന്ന ആകാശം പോലെ അവ ഇപ്പൊ കാണപെടുന്നതെങ്കിലും കനത്ത ചൂടിൽ അവ സുന്ദരമായി തോന്നുകയേ ഇല്ലായിരുന്നു. കവലയിൽ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ നേരമാണ്.

ഞാൻ  മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളുടെ കൂടെ പട്ടണത്തിൽ സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടു വന്നിരിക്കുകയിരുന്നു. അതിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ ചായകുടിക്കാനായി കടയിൽ കയറിയത്. നേതാവിന്റെ കാറിനു കല്ലെറിഞ്ഞ ഭരണപക്ഷത്തെ ശിങ്കടികൾക്കെതിരായാണ് ഞങ്ങൾ കോളേജും കട്ട് ചെയ്തു സമരത്തിന് ഇറങ്ങിയത്.വരാനിരിക്കുന്ന കോളേജ് ഇലക്ഷനും സമരത്തിന്റെയും കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ  ആണ്   എല്ലാവരിലും കൗതുകം ജനിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ കടയിലേക്ക് ഇതിനിടയിൽ കടന്നു വന്നത്. മുഷിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ മുണ്ട് മടക്കിയുടുത്ത അയാൾ തന്റെ സഞ്ചിയിൽ നിന്നും ഒരു  പൊതിയെടുത്തു. പൊതിതുറന്നു അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പല കൂട്ടം പലഹാരങ്ങൾ എടുത്തു പുറത്തു വെച്ചു. തീർത്തും ഭ്രാന്താണെന്ന് തോന്നിക്കും വിധമായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രവർത്തികൾ. ഇതിനിടയിൽ അയാൾ കടയിൽ കയറി ഒരു കെട്ട് ബീഡിയും വാങ്ങിയിരുന്നു. ആ കെട്ട് ബീഡിയും ഒരു പൊതി നിറയെ പലഹാരവുമായി അയാൾ പൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ പുറത്തിറങ്ങി റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നു. കൗതുകം എന്നെ കീഴടക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് കാശ് കൊടുത്തു സുഹൃത്തുക്കളെ അവിടെ ഇരുത്തി പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി അയാളെ പിൻതുടർന്നു. അയാൾ പതിയെ നടന്നു കവലയുടെ നടുക്ക് നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു സ്മാരകത്തിലേക്കായിരുന്നു. ഏതോ ഒരു സമരത്തിൽ രക്തസാക്ഷിയായ ഒരു കൂട്ടം വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സ്മാരകമായിരുന്നു അത് . അവിടെ അയാൾ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി നിലകൊണ്ടു . അതിനുശേഷം താൻ കൊണ്ടുവന്ന സാധനങ്ങൾ അതിനു കീഴെ വച്ചിട്ടു  മെല്ലെ നടന്നകന്നു, ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ. ചിലപ്പോൾ അയാൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്നപോലെ. അയാളെ പിൻതുടർന്നു കൂടുതൽ ചോദിച്ചറിയാൻ തോന്നിയെങ്കിലും അയാളുടെ ആ സ്വകാര്യ നിമിഷം അയാൾക്കു പ്രിയപെട്ടതാവാം എന്നൊരു തോന്നൽ എന്റെ മനസ്സിൽ കയറി കൂടിയിരുന്നത് കൊണ്ട് ആ ശ്രമം പിൻവലിച്ചു. ഞാൻ അയാൾ വച്ചിട്ട് പോയ പൊതിക്കു ഒപ്പം ഒരു എഴുത്തു കണ്ടു. നടന്നുചെന്നു അത് എടുത്തു തുറന്നുപ്പോൾ അതിൽ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ എഴുതിയ ചില വാക്കുകൾ മാത്രം…

“നിങ്ങൾ മരിക്കുന്നില്ല.. നിങ്ങളെ കരുവാക്കിയ ആ കഴുകന്മാർ മറന്നാലും നീ ഇന്നും  മറക്കാത്ത ഓർമയായി എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെയും നിലകൊള്ളും…”

എന്നു നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ട 

ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ 

ഞാൻ ആ സ്മാരകത്തിന്റെ കീഴെ പണ്ട് ആരോ എഴുതിയിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കൂടെ വായിച്ചിപോയതറിഞ്ഞില്ല…

“ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ വിദ്യാർത്ഥി രക്തസാക്ഷി ആയി ഉറങ്ങു……..”

 കൂടുതൽ വായിക്കാൻ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല.

എനിക്ക് എല്ലാം മനസിലായിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഒരു നിമിഷത്തേക്കു എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പും വിദ്വെഷവും തോന്നി. വാക്കുകളും ചിന്തയും മരവിച്ച ഞാൻ ആ നട്ടുച്ച വെയിലിൽ നിന്നു ഒന്നുമറിയാതെ….മറ്റൊരു ചൂട് മനസ്സിൽ എവിടേയോ കൂടി വരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.






കാറ്റിൽ വഴിതെറ്റി വന്നൊരു അത്തറിന്റെ സുഗന്ധം അവിടെയാകെ പരന്നിരുന്നു. പച്ചപ്പു വിരിച്ച വൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിൽ മനസിന്‌ കുളിരേകി ആ സുഗന്ധം എന്നെ കീഴടക്കി. ഉറുമ്പിൻ കൂട്ടങ്ങളെ പോലെ മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ എവിടെയോ അവ ഒളിച്ചിരുന്നു. കാറ്റിന്റെ ദ്രുതഗതി മാറിമറഞ്ഞതും ആ നേർത്ത സുഗന്ധം പതിയെ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. കയ്യെത്തും ദൂരത്തുനിന്നും അവ തട്ടിപ്പറിച്ചു കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു. അറിയാനുള്ള കടുത്ത ആഗ്രഹം സ്വന്തം മനസ്സിനെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവ നഷ്ട്ടപെട്ടിരിക്കുന്നു, ഒരു നായയെ പോലെ മണത്തറിയാനുള്ളു എല്ലാ ശ്രമവും വെറുതെയായി. അവ ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുന്നു. സുപരിചിതമായ മറ്റൊരു ഗന്ധം കടന്നുവന്നിരിക്കുന്നു, ഇട്ടിട്ടു മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ട് അലക്കാനുള്ള സമയമായി എന്നെ ഓര്മപെടുത്തലുമായി. വിയർത്തൊട്ടിയ ഷർട്ടുമായി എന്റെ അത്തറിന്റെ സുഗന്ധവുമായി ജനക്കൂട്ടത്തിലെ ഞാൻ ഇറങ്ങി നടക്കട്ടെ.


ഒരു രാത്രി കൂടി

മങ്ങിയ നിറമുള്ള പരുത്തി വസ്ത്രം ആ ജനാലകളെ മറച്ചിരുന്നു. അതിൽ ചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ചൂട് അസഹ്യമാണ്. വായുമാർഗം കടക്കുവാൻ ഒന്നും തന്നെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. സമയം അറിയില്ല, തീർത്തും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ് അവിടെയാകെ. കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഉറങ്ങുവാൻ തോന്നി. ക്ഷീണം ശരീരത്തെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മനസ്സ് ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനായി ഉണർന്നിരുന്നു. കതകിൽ ആരോ മുട്ടുന്നുണ്ട്.

‘കടന്ന് വന്നോളൂ’ അവൾ പറഞ്ഞു.

കാഴ്ച്ച മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും മേശയിൽ അയാൾക്കായി വച്ചിരുന്ന ഒരു പൊതിയെടുത്ത അവൾ അയാൾക്ക്‌ നീട്ടി. പതിവുപോലെ വാങ്ങുവാൻ അയാൾ മടികാണിച്ചെങ്കിലും അവൾ അത് അയാളുടെ കൈയിൽ അമർത്തി കൊടുത്തു.

‘ഇതു കുറവാണല്ലോ ?. ഇതു കൊണ്ട് ഒന്നും ആവില്ല ‘, അയാൾ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ പറഞ്ഞു. ‘ബാക്കി എപ്പോൾ തരും. ഇനി സമയമില്ല. അറിയാലോ ?. പറഞ്ഞിരുന്ന അവധിയൊക്കെ കഴിയുകയാണ് നാളെ; അയാൾ തെല്ലു അരിശത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

എന്തൊ ഒന്നുകൂടി പറയാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുനെങ്കിലും പറയാതെ നിശബ്ദനായി.

‘ ബാക്കി നാളെ ഞാൻ എത്തുച്ചേക്കാം. രാത്രി ഇനിയും ബാക്കിയാണ്. വരുവാൻ ഇനിയും ആൾ കാണും. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ സമയം കളയാതെ പോകൂ ‘, അവൾ തെല്ലു ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം അയാൾ വിശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കാം. അയാൾ  ഉടൻ തന്നെ മുറിവിട്ട് പുറത്തു പോയി. ഉള്ളിൽ വെറുപ്പുണ്ടെങ്കിലും അയാളെ അവൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ പല വർഷങ്ങളായി അയാൾ അവൾക്കു വേണ്ടി ചെയ്ത സഹായം ഈ ശരീരം കൊണ്ട്  അയാൾക്കു കൊടുത്ത പ്രതിഫലത്തിലും അധികമാണ്. അമ്മ ആരെന്നു അറിയാതെ അയാൾ തന്റെ മകനെ വളർത്തി വലുതാക്കി. ഇന്ന് അവൻ തന്റെ പഠനം കഴിഞ്ഞു പുറത്തു ഇറങ്ങുകയാണ്. നാളെ അവന്റെ ഫീസിന്റെ കുടിശ്ശിക അടച്ചു തീർക്കുവാനുള്ള അവസാന തീയതിയാണ്. മാസങ്ങളായി ഈ ശരീരം വിറ്റുകിട്ടിയ കാശുകൊണ്ടാണ് അവനെ പഠിപ്പിച്ചത്, അവൻ പോലുമറിയാതെ. ഇന്നു കൂടി, ഈ ഒരു രാത്രി കൂടി മതിയാവും എല്ലാം തനിക്കു മതിയാക്കാൻ. ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവൾ ഒരാൾ തന്റെ മുറിയിലേക്കു കടന്നു വന്നത് അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലൊക്കെ വിരിച്ചു ശരിയാക്കി.

‘കാശ് മുമ്പേ പറഞ്ഞേക്കാം. പിന്നീട് കുറക്കാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങൾക്കു മനസിലായോ ?’,അവൾ ഇതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. അയാൾ ഇതു കേട്ടിട്ടു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ അപ്പോഴും ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കുകയാണ്.

അവൾക്കു ദേഷ്യം വന്നുവെങ്കിലും അതൊന്നും കാട്ടാതെ അവൾ മേശയിൽ വച്ചിരുന്ന വിളക്കെടുത്ത അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് തെളിയിച്ചു. സുന്ദരനായി ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അവിടെ നിന്നു കരയുകയാണ്. അവൾ ആകെ കുഴങ്ങിയിരുന്നു. അവൾക്കു ഒന്നും പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല. അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനും മുമ്പേ അയാൾ തന്റെ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ ഒരൊറ്റ വാക്കുമാത്രം അവളോട് പറഞ്ഞു…

‘അമ്മേ…. ‘


എഴുതി പൂർത്തീകരിക്കാത്ത ഒരു പ്രണയകഥ  

എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണലോ. എന്നാൽ പോയി പറഞ്ഞുകൂടേ നിനക്ക്. നിരവധി വട്ടം തിരിച്ചും മറിച്ചും ആലോചിച്ചിട്ടാണലോ നീ ഇതു തീരുമാനിച്ചേ, പിന്നെ ഇപ്പൊ എന്താ സംശയം. പേടിയാണോ നിനക്ക്. പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല ഉത്തരം ഇല്ല എന്നാണെങ്കിൽ പിന്നെ അറിഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ലലോ. ഇല്ല അങ്ങനെ പറയില്ല അത് എനിക്ക് ഉറപ്പാ. അങ്ങനെ ഒന്നും വരല്ലേ ഗീവര്ഗീസ്സ് പുണ്യാളാ, നിനക്കു മെഴുകുതിരി കത്തിക്കാമെ, എന്നെ ഒന്നു കാത്തോളണേ. 

ഉണ്ണി ഒരുനിമിഷം ഒരു കാര്യം പറയാൻ ഉണ്ട്. ഞാൻ പറയുന്നത് തെറ്റാണെന്നു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ നീ മറക്കണം, ക്ഷമിക്കണം. 

ശരി കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി എനിക്ക് തോന്നിയതാണ്. നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണൊന്നു. എന്റെ പുറകിൽ നടക്കുന്നത് വേണ്ട എന്നു പറയുന്നില്ല പക്ഷെ നിനക്കത് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇഷ്ടകേടൊന്നുമില്ല… കൂടെ നടന്നാൽ കൂടുതൽ നല്ലതാകും അല്ലെ ???

ഉണ്ണി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലാലോ… 


പുറകിൽ നിന്നു പരിചിത ശബ്ദം 

 എടാ… കുരുത്തം കെട്ടവനെ.. ഇരുന്നു ഫോണിൽ കുത്തികൊണ്ടിരിക്കൽ നിർത്തി ഈ അടുക്കളയിൽ വന്നോന്നു എന്നെയൊന്നു സഹായിക്ക്…

എഴുതി പൂർത്തീകരിക്കാതെ പോയ ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള അനവധി കഥകൾക്കായി ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്നു… 

A Bizarre Fairy Tale

Once upon a time in a deep distant land as mentioned in the old fashioned fairytales there lived the ‘good’. The ‘good’ had a not so good neighbour namely ‘evil’ who always find a reason to fight with the ‘good’. One day an infant born named ‘religion’ was stuck up in their topic for fight and it was all that was necessary to trigger a great war, war of all wars , a never ending war as the old men and saints say. As the war started to take the shape and kept it’s momentum running throughout centuries ‘religion’ was almost at it’s prime. As days and ages changed everything changed and ‘religion’ now has a family with dozens of wives namely ‘caste’,’creed’,’color’ and so on. Now while all this changes happened our two main chieftains ‘good’ and ‘evil’ continue to exhibit their presence despite letting the fight being handed down to their children ‘humans’. Now the war is quite modern and unlike the old days not just the soldiers fought the war but  also everyone on the entire tribe have their own groups to fight for each other. Once the fight was only between the two, now it is between more than two say maybe infinite since nobody knows how many groups exist. But at the end of day nobody won and everybody lost a fair share. As the war progressed  this poor writer may not be there alive to unveil to you the forthcoming events of the war of wars. But one thing I am quite sure is that there are lot more words that have to be filled here inorder to end this fairytale in the words ‘thereby they lived happy there after’.

Nb: please don’t find a male chuvanism in it and everything mentioned here is of pure satire.


കണ്ണിൽ മൊത്തം ഇരുട്ടായിരുന്നു. വാഹനങ്ങൾ ചീറിപായുകയാണ്. നിരന്തരം അന്തമില്ലാതെ പായുന്ന ഈ വാഹനങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കു സുപരിചിതമായിരുന്നു. പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുകച്ചുരുളുകളും  വാഹനത്തിൽ നിന്നും വമിക്കുന്ന പുകയും വായുവിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. കീറിതുടങ്ങിയ തന്റെ മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടിൽ കഴുകി കളയാൻ പറ്റാത്ത അത്രയും അഴുക്കുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ  അവളുടെ മിനുസമുള്ള ഉടുപും മേനിയും പല നിറങ്ങളാൽ വെട്ടിതിളങ്ങുന്നുണ്ട്. അവൾ ചവച്ചു തുപ്പിയ മുറുക്കിന്നു പോലും ഒരു വിലയുണ്ട് നിറമുണ്ട്. ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പക്ഷെ ഇതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നു. അവൾ ഒരു കച്ചവടകാരിയാണ്, ബുദ്ധിമതിയായ കച്ചവടക്കാരി. അവൾക്കുള്ള വില പോലും എനിക്ക് ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. പക്ഷെ ഞങ്ങൾ എന്നും അയൽവാസികൾ തന്നെ. ജീവിതത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടിൽ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ മടിവരാതെ ജീവിതം തള്ളിനീക്കാൻ ഓരോരോ മാർഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ രണ്ടു അപരിചിതർ. എനിക്ക് അവളോട് വെറുപ്പില്ല, സഹതാപം മാത്രമുള്ളു. എന്റെ വെറുപ്പ് ഈ സമൂഹത്തോടാണ്. എന്നെ ഒരു യാചകനും അവളെ ഒരു വേശിയുമാക്കിയ ഇതേ സമൂഹത്തോട്. ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല പുതിയ ഒരു ചട്ടക്കൂടിൽ എല്ലാം അതുപോലെ തന്നെ തുടരുന്നു. 


കറികൾ മാറി മാറി വിളമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാനും അപ്പൂപ്പനും നിലത്തു ചമ്പ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു. ചൂടോടു കൂടിയ കുത്തരിച്ചോറിൽ വിളമ്പിയ സാമ്പാറിന്റെ മണം അവിടെയാകെ പരന്നിരുന്നു. ഉപ്പേരിയും ശര്കരവരട്ടിയും കഴിച്ചുകൊണ്ട് അക്ഷമരായി ഇരിക്കുകയാണ്. സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. അമ്മ പുറത്തു കടന്നു വരമ്പിലേക്കു നോക്കിനിൽക്കുകയാണ്. “അവൻ ഇന്നു ഇനി വരുകയിണ്ടാവില്ല സൗദാമിനി, നീ വന്നു കഴിക്കാ.. ” അപ്പുപ്പൻ സസൂഷ്മം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അമ്മ ഇതു കേട്ടതായി ഭാവിക്കാതെ ഉറച്ചുതന്നെ നിൽക്കുകയാണ്. വയസ്സാൻ കാലത്തു വായിലെ പല്ലൊക്കെ കൊഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഓണ സദ്യ ഉണ്ണാനുള്ള ആ ചുറുചുറുക്ക് ആ മുഖത്തു ഇപ്പഴും കളിയാടിയിരുന്നു. സമയം പോയതെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വിളമ്പിയ കറികളെല്ലാം തണുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. “നിങ്ങൾ എന്നാൽ കഴിച്ചോളു ഇനി കാത്തിരിക്കണ്ട” എന്നു പറഞ്ഞു ഒടുവിൽ അമ്മ അടുക്കളയിലേക്കു പോയി. അപ്പോഴത്തെ ആ ഇടറിയ ശബ്ദവും അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ ദുഃഖവും ഞാൻ മാത്രമേ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ.

അവിയലും തോരനും കൂട്ടുകറിയും അങ്ങനെ പലതരം കറികളും കൂട്ടിത്തിരുമ്മി വലിയ ഉരുളയാക്കി അമ്മുമ്മ അനുജത്തി കുഞ്ഞിമാളുവിനു ഇലയിൽ വച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ വലിയ കുട്ടിയായാൽ മാത്രമേ എന്നെയും അപ്പുപ്പനെയും പോലെ ഇരുന്ന ഉണ്ണാൻ പറ്റുകയുള്ളു. എന്നിട്ടും എന്തായിരിക്കും ഒരിക്കലും അമ്മുമ്മയും അമ്മയും വലുതായിട്ടും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരുന്നു കഴിക്കാത്തത് ?.എനിക്കറിയില്ല.

സദ്യ ഒക്കെ നല്ലപോലെ ഉണ്ട് തീർന്നപ്പോഴാണ് അമ്മ പായസവുമായി വന്നത്. അപ്പുപ്പൻ ഇലയിൽ പായസം വാങ്ങി വടിച്ചു കഴിക്കുന്നത് കണ്ടു എനിക്കു ആദ്യം അറപ്പാണ് തോന്നിയത് എങ്കിലും പിന്നീട് അതു ഒരു തമാശയായി തോന്നി. സദ്യ കഴിച്ചു പായസവും കുടിച്ചു കയ്യൊക്കെ കഴുകി ഉമ്മറപ്പടിയിൽ വന്നിരുന്നു. പുറത്തു കുറുഞ്ഞി പൂച്ച അമ്മ കൊടുത്ത ചോറും കറിയും ഒക്കെ നക്കി നക്കി കഴിക്കുകയാണ്.

അപ്പുറത്തു വീട്ടിൽ ദാമു കൂട്ടുകാരുമായി ഊഞ്ഞാലാടുകയാണ് അവന്റെ കുടവയറും കുലുക്കി ഉള്ള അവന്റെ ആട്ടം കാണാൻ വീട്ടുകാരും ചുറ്റും കൂടിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവനു ദാമുവിനെ പണ്ട്‌ മുതലേ ഇഷ്ടമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ ഇറങ്ങി പടിക്കലേക്കു ചെന്നു ദൂരെ വരമ്പിലേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടം മുടിയൊക്കെ പോയ തന്റെ അപ്പൂപ്പന്റെ മൊട്ടത്തല പോലെ ഇരിക്കുകയാണ്. നട്ടുച്ച വെയിലത്തു അതു വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഒറ്റ നടുവിൽ വെട്ടിയൊതുക്കിയ വരമ്പിലൂടെ ആരോ ഒരാൾ നടന്നു വരികയാണ്. പോസ്റ്മാൻ ദിനകരൻ ചേട്ടനായിരുന്നു അത്‌. കൈയിൽ സാമാന്യം വലിയൊരു പെട്ടിയുമായി ആണ് അയാൾ നടന്നിരുന്നത്. പെട്ടിയുടെ ഭാരക്കൂടുതൽ കാരണം ഒരുവിധം വിഷമിച്ചായിരുന്നു ആ നടത്തം.

പെട്ടിയുമായി വന്നു അതു പടിപ്പുരയിൽ കേറ്റിവച്ചിട്ടു എന്നെ നോക്കി അയാൾ ഒരു കത്ത് നീട്ടി.”ഉണ്ണി നീ പെട്ടെന്നു പോയി അമ്മയ്ക്കു കൊണ്ടു കൊടുക്കുക ഈ കത്ത്” എന്നു പറഞ്ഞു എന്റെ കൈയ്കളിലേക്കു സാമാന്യം വലിയ ഒരു കത്ത് തന്നു. “ഇതൊന്നും കാണാനും കേൾക്കാനും എനിക്ക് വയ്യ കുട്ടി” എന്നുപറഞ്ഞു അയാൾ തിരിച്ചു നടന്നു. പെട്ടിയും കത്തുമായി ഞാൻ അവിടെ തനിച്ചായി. പുറത്തു ആരുടേയോ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാണ് അമ്മ പടിപ്പുരയിലേക്കു വന്നത്‌. ഓടിച്ചെന്നു കത്ത് അമ്മയ്ക്ക് നീട്ടിയിട്ടു ഞാൻ അയാൾ അവിടെ വെച്ച പെട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.

നല്ല ഭംഗിയുള്ള എന്തൊ വസ്തു വച്ചു ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നതായിരുന്നു ആ പെട്ടി. അച്ഛൻ കൊടുത്തയച്ചതാണെങ്കിൽ അതിൽ വേണ്ട സാമാനങ്ങളും കാണുമെന്നു ഉറപ്പാണ്.ഇതിനിടയിൽ പുറകിൽ നിന്നു ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.അമ്മ താഴെ വീണുകിടക്കുകയാണ്. ഓടിച്ചെന്നു അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴാണ് അമ്മ ബോധമറ്റു കിടക്കുകയാണ് എന്നു മനസിലായത്.

അമ്മുമ്മയും അപ്പൂപ്പനും ഇതിനോടകം ഓടി വന്നിരുന്നു . അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്നും പൊട്ടിച്ച ആ കത്ത് എനിക്ക് എങ്ങേനെയോ കിട്ടി.

അച്ഛൻ ജോലിചെയ്തിരുന്ന പട്ടാള ഡിവിഷനിൽ നിന്നും ഉള്ള കത്തായിരുന്നു അത്‌. കത്തെടുത്ത ഞാൻ ഒന്നു വായിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. വാക്കുകൾ കൂട്ടിവായിക്കാൻ പഠിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുള്ളുവെങ്കിലും കത്തിലെ ചില വാക്കുകൾ എനിക്ക് കത്തിലെ ഉള്ളടക്കം എന്താണെന്ന് കാട്ടിതന്നോണ്ടിരുന്നു.ഒരോരോ വാക്കുകളും വായിച്ചു തീരുമ്പോളും വായിച്ചത് ഒക്കെ തെറ്റ് ആവണമേ എന്നു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞോണ്ടേയിരുന്നു ഞാൻ.

അച്ഛൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ പട്ടാളത്തിലെ സമ്പാദ്യവും പേറി ആ പെട്ടി മാത്രം അവിടെ അവശേഷിച്ചു. വീശിയടിച്ച കാറ്റ് നിശബ്ദമായി മൂകസാക്ഷി ആവുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളു. ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും മനസ്സിൽ കിടന്നു പതഞ്ഞു പൊങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അകത്തു അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടു കേട്ടു കരയാൻ വയ്യാതെ ആയിരിക്കുന്നു. മാവേലിയും ഓണവും ഒക്കെ ഇനിയും വന്നുപോയാലും അച്ഛൻ മാത്രം ഇനി വരില്ല എന്ന സത്യം മാത്രം മനസ്സിൽ അവശേഷിച്ചു. അച്ഛനായി ഒഴിച്ചിട്ട ഓണസദ്യ നോക്കി ബലികാക്കകൾ നിശബ്ദരായി ഇരുന്നു. അവർക്കും എന്തിനു ഈ മൗനം.

അപ്പു : ചെറുകഥ : ഭാഗം 2

മഴ മാറിയിരുന്നു.  ഇരുട്ടു വര്ധിച്ചുവന്നു. അപ്പു മുറി വിട്ടു അപ്പോഴേക്കും പോയിരുന്നു. സൂര്യൻ വിധൂരതയിൽ എവിടേയോ ഒരു മലഞ്ഞെരുവുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ലൈറ്റിട്ടു. ബൾബ് സൃഷ്ട്ടിച്ച ഒരുതരം മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം അവിടെ ആകെ പരന്നിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അപ്പു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. കുട്ടേട്ടൻ മരിച്ചു എന്നു അപ്പുവിന്റെ അമ്മ ഒരിക്കൽ എന്നോട് പറയുകയുണ്ടായി. നാട്ടിൽ വച്ചു ദീനം കലശമായിരുന്നു. മരണശേഷം നാട്ടീന്നു പോരുകയായിരുന്നത്ര. അപ്പു പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ അവരെന്നോട് പറഞ്ഞതൊക്കെ ഒരു കളവായിരുന്നോ. അതോ ഞാനാണോ കളവു പറയുന്നത്.  തീർത്തും അപരിചിതമായ ഈ നഗരത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നു ഒരു സ്ത്രീ മക്കളുമായി താമസമാകണമെങ്കിൽ നിഗുഢമായ ഒരു ഭൂതകാലം അവർക്കുണ്ടായിരിക്കണം. ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങൾക്കു ഇനിയും ഉത്തരം കിട്ടാനുണ്ട്. അല്ല ഇതൊക്കെ ചോദിക്കാനും അറിയാനും ഞാൻ അവരുടെ ആരാണ്. ഒരു ചിട്ടയുമില്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെട്ട  ഈ ജീവിതത്തിൽ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊകെ എന്തു പ്രാധാന്യം. ഈ ചിന്തകൾക്കിടയിൽ ഉറക്കം പതിയെ എന്നെ കീഴ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്നു.പുറത്ത് ബഹളം കേട്ടാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്. വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരാൾക്കൂട്ടം. അപ്പുറത്തു അപ്പുവിന്റെ വീട്ടിൽ എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. അഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുത്തു ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു. അപ്പുറത്തും ഇപ്പറത്തുമായി താമസിക്കുന്ന സർവത്ര വീട്ടുകാരും അവിടെ വട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്നു. മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ ഒരുവിധം കsന്നുകൂടി. ഇരുണ്ട ട്യൂബ് ലൈറ്റ്  വെളുച്ചത്തിൽ ആരോ താഴെ മലർന്നടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. അൽപ്പം മാറി അപ്പുവിന്റെ അമ്മ ചോരയിൽ മുങ്ങി ചലനമറ്റു കിടക്കുന്നു. അവർ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.എന്റെ കയ്യ് കാലുകൾ ആകെ വിറച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ ഒരുവിധം പുറത്തിറങ്ങി എന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. കട്ടിലിൽ അലസമായി ഇട്ടിരുന്ന സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് തുറന്നു ഒന്നെടുത്തു കത്തിച്ചു. ശരീരം അപ്പോഴും വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അപ്പുവിനെ കുറിച്ചു ഓർത്തത്. ഞാൻ ഞൊടിയിൽ മുറിവിട്ട് അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. അപ്പോഴേക്കും പോലീസ് അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ഞാൻ അവനെ കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ച  വെറുപ്പിന്റെ തീഷ്ണ ഭാവം ഞാൻ കണ്ടു. അവൻ അയാളെ കൊന്നിരിക്കുന്നു. കൂടെ അവന്റെ അമ്മയും മരിച്ചിരിക്കുന്നു. പോലീസ് അവനെ കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. അവൻ എല്ലാം ഏറ്റുപറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ആരാണെന്നു മാത്രം അവൻ പറഞ്ഞില്ല. പുറത്തു മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നഗരം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. പോലീസ് അവനെ കൊണ്ടുപോകുകയാണ്. കോവണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി അവർ റോഡിലൂടെ നടന്നു.തല താഴ്ത്തി നടന്നിരുന്ന അവൻ ഞൊടിയിൽ തിരിഞ്ഞു എന്നെയൊന്നു നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ എന്തോ പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതെ ഈ ലോകത്തു എനിക്കും അവനും മാത്രമറിയുന്ന ഒരു സത്യം. 

ആ മനുഷ്യൻ…